తన జీవిత భాగస్వామిలో దైవత్వాన్ని కనుగొనడం

కామార్పుకూర్‌లో విశ్రాంతిగా గడిపిన తరువాత శ్రీ రామకృష్ణ పరమహంస ఆరోగ్యం మెరుగై హృదయ్ తో కలిసి దక్షిణేశ్వర్‍కి తిరిగివచ్చారు. 1868 జనవరిలో, మధుర్ బాబు ఆహ్వానం మేరకు ఆయన 125 మందితో కూడిన తీర్థయాత్ర బృందంలో పాల్గొన్నారు. ఆయన దేవఘర్, వారణాసి, అలహాబాద్, మథురా మరియు బృందావనం వంటి పవిత్ర స్థలాలను సందర్శించారు.

దేవఘర్ సమీపంలోని గ్రామం నుండి ప్రయాణం చేస్తూ ఆ గ్రామంలో ఉన్న పేదల బాధలను చూచి ఆయన భారీగా అన్నదానం మరియు వస్త్రదానాన్ని నిర్వహించాలని మధుర్ బాబును కోరారు. మధుర్ బాబు తొలుత వెనుకాడినా, శ్రీ రామకృష్ణ పరమహంస మరల తిరుగు ప్రయాణం చేయనని స్పష్టంగా చెప్పడంతో ఈ సేవను ఒక భక్తి రూపంగా భావించి అంగీకరించారు. పరోపకారమే పరమ ధర్మమని ఆయన అనుభవాల ఆధారంగా చూపించారు.

వారు వారణాసి లో శివ దర్శనం చేసుకున్న తర్వాత, మధురా మరియు బృందావనం వంటి ప్రాంతాలు దర్శించారు. శ్రీ కృష్ణుడి బాల్యలీలలకు సంబంధించి ఈ ప్రదేశాలలో శ్రీరామకృష్ణులు ఆనందంలో పరవశించిపోయారు.

సంవత్సరాలు గడిచాయి. శారదాదేవి ఇప్పుడు పదహారణాల యువతిగా ఎదిగింది. ఆమెకు తన భర్త శ్రీ రామకృష్ణ పరమహంస మనస్తాపానికి లోనయ్యాడన్న అపవాదులు వినిపించాయి. వాస్తవాన్ని స్వయంగా చూసేందుకు ఆమె దక్షిణేశ్వర్‍కి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకుంది. 1872లో హోలీ పండుగకు కొద్ది రోజులు ముందు, ఆమె తండ్రి తో కలిసి జయరాంబాటి నుంచి కోల్‌కతా వరకూ 70 మైళ్లు నడుచుకుంటూ ప్రయాణం ప్రారంభించారు. ఆ ప్రయాణం మధ్యలో శారదాదేవి తీవ్ర జ్వరంతో పడిపోయింది. ఆ బాధలో ఆమెకు ఒక అద్భుత దృష్టాంతం కలిగింది. ఒక అందమైన, నల్లటి చర్మం గల యువతి వచ్చి, ఆమె శరీరాన్ని మృదువుగా తడిమింది. వారి సంభాషణ ఇలా జరిగింది,

ఈ దృష్టాంతం తరువాత, శారదాదేవికు జ్వరం తగ్గిపోయింది. ఆమె దక్షిణేశ్వర్ చేరుకొని, ఆధ్యాత్మిక బంధంలో మరింత లోతైన అడుగులు వేసింది.

శ్రీరామకృష్ణ పరమహంస ఆమెను గతంలో మాదిరిగానే అత్యంత ప్రేమతో అంగీకరించారు. ఆమెను తన తల్లి ఉన్న నహబత్‍లో నివసించమన్నారు. కొన్ని రోజుల వ్యవధిలో, ఆయన తనపై ఎలాంటి మార్పు చూపలేదు అనే విషయంలో శారదాదేవి నిశ్చయించుకుంది. ఆమె ఆయనకు మరియు తన అత్తయ్యకు సేవ చేయాలనే సంకల్పంతో అక్కడే ఉండిపోవాలని నిర్ణయించుకుంది.

శారదాదేవికి బోధనను శ్రీరామకృష్ణ పరమహంస మళ్లీ ప్రారంభించారు. ఇది కేవలం ఆమెకు మార్గనిర్దేశం చేయడమే కాక, తన ఆధ్యాత్మిక సత్యాలను పరీక్షించుకునే ప్రక్రియ కూడా. ఆయన బోధన ఇంటి నిర్వహణ నుండి బ్రహ్మ జ్ఞానం వరకు విస్తరించింది. ప్రపంచ విషయాలు మరియు ఆధ్యాత్మికత రెండింటినీ సమపాళ్ళలో కలిపిన విద్య.

శారదాదేవి వచ్చిన కొన్ని నెలల తర్వాత శ్రీరామకృష్ణ పరమహంస లోగడ అనుభవించిన దైవ శక్తిని ప్రత్యక్షంగా ఆరాధించాలనే తపన ఆయనలో కలిగింది. 1872 జూన్ 5న కాళీ అమ్మవారికి పూజ చేసే అమావాస్య రాత్రి, ఆయన తన గదిలో ప్రత్యేక పూజా ఏర్పాట్లు చేశారు మరియు శారదాదేవిని రాత్రి 9 గంటలకు హాజరుకావాలని సూచించారు.

ఆయన పూజారిగా ఆసనం చేపట్టి, శారదాదేవిని దైవాసనానికి ఆహ్వానించారు. శారదాదేవి అర్థసమాధి స్థితిలోకి ప్రవేశించింది. ఆయన ఆమెను త్రిపురసుందరీ దేవతా రూపంగా పూజించడం ప్రారంభించారు. శారదాదేవి సమాధిలోకి ప్రవేశించగా, శ్రీరామకృష్ణులు మంత్రాల ముగిసేసరికి ఆయన కూడా అతీత స్థితిలోకి ప్రవేశించారు.

ఆధ్యాత్మిక దృష్ట్యా, పూజారి మరియు దేవత ఒకే ఆత్మగా కలిశారు. మధ్యరాత్రికి, స్వల్పంగా చైతన్యం పొందిన శ్రీరామకృష్ణులు తన ఆత్మసాధన ఫలితాలను మరియు జపమాలను శారదాదేవి పాదాల వద్ద ఉంచి దివ్యారాధనతో ఆమెకు నమస్కరించారు.

ఈ పవిత్ర కార్యక్రమాన్ని “షోడశీ పూజ” అంటారు— త్రిపురసుందరీ ఆరాధన. ఇది ఆయన జీవితాంత్య సాధనలో చివరి ఘట్టం.

ఆ రాత్రి తర్వాత, శారదాదేవి తనలో ఒక దైవశక్తి ప్రవేశించినట్టు అనుభూతి చెందారు. గతంలో ఒక సాధారణ గ్రామీణ బాలికగా ఉన్న ఆమె, ఇప్పుడు శారదామాతగా, జగన్మాత అవతారంగా మన జీవితాల్లోకి ప్రవేశించారు.

షోడశీ పూజ అనంతరం, శారదాదేవి ఒక రోజు ఆయన పాదాలను మృదువుగా తుడుస్తూ అడిగారు, “మీరు నన్ను ఎలా భావిస్తున్నారు?”

శ్రీరామకృష్ణులు వెంటనే ఇలా స్పందించారు, “ఆలయంలో పూజించబడే తల్లి, ఈ శరీరాన్ని ప్రసవించి ఇప్పుడు నహబత్‍లో నివసిస్తున్న తల్లి మరియు ఈ క్షణంలో నా పాదాలను తుడుస్తున్న తల్లి, ఈ ముగ్గురూ ఒకే తల్లి. నిజంగా, నేను నిన్ను ఆనందమయి తల్లి యొక్క ప్రత్యక్ష రూపంగా చూస్తున్నాను.”

షోడశీ పూజ అనంతరం, శారదాదేవి శ్రీరామకృష్ణులతో సుమారు ఐదు నెలలు గడిపారు. ఈ కాలంలో వారి మనస్సులు అనంత తత్వంలో కలిసిపోయాయి. శ్రీరామకృష్ణులు రోజూ భావసమాధిలో ఉండేవారు. ఆ స్థితి శారదాదేవికు నిద్రను కూడా దూరం చేసింది.

ఆమెకు విశ్రాంతి కలిగించేందుకు, ఆయన తన తల్లి ఉన్న నహబత్ గదిలో ఆమెకు వసతి కల్పించారు. తర్వాత ఆమె ఆధ్యాత్మిక స్వచ్ఛతను ప్రశంసిస్తూ తన ప్రార్థనలో శారదాదేవి మనస్సులో భౌతిక ఆకర్షణలు తొలగిపోవాలని కోరినట్లు చెప్పారు. ఆ ప్రార్థన నిజమైందని ఆమెతో ఉన్న సమయంలో ఆయన అనుభూతి చెందారు.

శారదాదేవి దక్షిణేశ్వర్ లో సుమారు ఒక సంవత్సరం నాలుగు నెలలు ఆయనతో కలిసి జీవించి, 1873 అక్టోబరులో కామార్పుకూర్‌కి తిరిగి వెళ్లారు.