జగజ్జనని – కాళీ

శ్రీ రామకృష్ణులు తన కొత్త స్థితికి అనుగుణంగా మారిపోయి మిగతా సంగతులన్నిటిని మర్చిపోయారు. ప్రపంచ విషయాల నుండి ఆయన నిర్దిష్టత మరియు త్యాగ దృక్పథం పెరిగిపోతుండటంతో, ఆయన అన్న రామ్‌కుమార్ ఆయనకు కాళీ పూజా పద్ధతులను సమగ్రంగా నేర్పాలని నిశ్చయించాడు. శక్తి లేదా కాళీ పూజను దీక్ష పొందకుండా చేయడం శాస్త్రపరంగా అనుచితమైనదిగా భావించబడటంతో, శ్రీ రామకృష్ణులు తన అన్న సూచన మేరకు కోల్‌కతాలోని ప్రఖ్యాత భక్తుడు కెనారాం భట్టాచార్య వద్ద దీక్షను పొందారు. పవిత్ర మంత్రం ఆయన చెవిలో పలికిన వెంటనే, శ్రీ రామకృష్ణులు ధార్మిక ఉత్సాహంతో విపరీతంగా ప్రభావితమై, పెద్దగా శబ్దం చేసి లోతైన ధ్యానంలో లీనమయ్యారని చెబుతారు. దీనితో గురువుకే ఆశ్చర్యం కలిగింది.

శ్రీ రామకృష్ణులకు రాధా-కాంత మందిరంలో సేవ ఉండగా రామ్‌కుమార్ తన తమ్ముడిని జగన్మాత కాళీ పూజ బాధ్యతలు తీసుకోవాలని కోరాడు. తన విశ్రాంతి కోసం ఊరికి బయలుదేరిన రామ్‌కుమార్, కోల్‌కతాకు కొద్ది మైళ్ళ దూరంలో మృతి చెందాడు. ఈ మృతి శ్రీ రామకృష్ణులకు తీవ్రమైన దైహిక మరియు మానసిక విభ్రాంతిని కలుగచేసింది. జగత్తు అనిత్యమనే సత్యాన్ని ఆయన లోతుగా గ్రహించారు. ఈ స్పష్టమైన అవగాహనతో శ్రీ రామకృష్ణులు శాశ్వతత్వ స్థితి కోసం తన సంపూర్ణ శక్తిని అర్పించేశారు.

ఆయన చుట్టూ ఉన్నవారు వ్యర్థమైన విషయాల్లో కాలం వృథా చేస్తుండగా, ఆయన మాత్రం దైవాన్వేషణ అనే అగ్ని తాపంతో పగలు రాత్రి తేడా లేకుండా జీవించేవారు. కాళీ విగ్రహం ఆయనకు చలనం లేని వస్తువుగా కాకుండా ప్రత్యక్షంగా జీవించే తల్లి అయింది. తల్లి దర్శనం దక్కకపోతే అధికంగా విలపించే భావోద్వేగ స్థితికి ఆయన చేరుకున్నారు.

జగన్మాత యొక్క సన్నిధిని అనుభవించటం

పూజ సమయంలో శ్రీ రామకృష్ణులు తీవ్రమైన ధార్మిక తపస్సుతో భగవద్భక్తిని చాటారు. విగ్రహం ముందర కదలకుండా కూర్చుని ధ్యానంలో మునిగిపోతూ, ఆయన తలపై పుష్పాన్ని ఉంచి, దేవిమాతను ప్రత్యక్షంగా ఆహారాలు స్వీకరిస్తున్నట్లుగా తిలకించేవారు. తొలుత ఆయన ప్రవర్తనను జనులు నిందించినా, కాలక్రమేణ ఆయన స్థిరమైన భక్తి వారికి గౌరవాన్ని కలిగించింది. శ్రీ రామకృష్ణుల ఆత్మలీనతను మధుర్ కూడా ఎంతో మన్నించాడు. చివరికి శ్రీ రామకృష్ణులు తల్లి యొక్క సన్నిధిని పొందడమే లక్ష్యంగా, దైవ దర్శనాన్ని సాధించారు.

దైవానందంలో లీనత

“తల్లి దర్శనం కలగకపోవడం వల్ల నేను తీవ్రమైన బాధను అనుభవించాను. నా హృదయంలో తడిగా ఉన్న తువ్వాలును పిండుతున్నట్లుగా నలుగుతున్న అనుభూతి కలిగింది. ఆత్మలీనతతో పాటు, ఈ జన్మలో తల్లిని పొందలేనేమో అన్న భయం నన్ను కబళించింది. తీరని వేదనతో జీవితం అర్థరహితంగా అనిపించింది. అప్పట్లో తల్లి ఆలయంలో ఉన్న ఖడ్గం నా కళ్లలో పడింది. ఆవేదనతో నేను దాన్ని పట్టుకుని జీవితం ముగించాలనే సంకల్పంతో ముందుకు దూకాను. అప్పుడు తల్లి తన రూపాన్ని నాకు ప్రత్యక్షంగా చూపించింది. నేను నేలపై అపస్మారక స్థితిలో పడిపోయాను. ఆ తరువాత ఏం జరిగింది లేదా ఆ మర్నాడు ఎలా గడిచింది నాకు తెలియదు. కానీ నా అంతరంగంలో పూర్తిగా కొత్తదైన, స్వచ్ఛమైన ఆనంద ప్రవాహం కొనసాగింది. తల్లి యొక్క సన్నిధిని నేను స్పష్టంగా అనుభవించాను.”

ఆ దివ్య దర్శనం తరువాత, శ్రీ రామకృష్ణుల మళ్లీ మళ్లీ తల్లి దర్శనమివ్వాలని ఆయన తపించే వారు. ఆయన అంతగా విలపించే వారు, జనాలు ఆయనను చూడటానికి గుమిగుడేవారు. మునుపు కాళీ విగ్రహాన్ని చైతన్యంగా భావించిన ఆయనకు ఇప్పుడు ఆ విగ్రహం కనబడకుండా పోయింది. దాని స్థానంలో ప్రత్యక్షంగా జీవించే తల్లి చిరునవ్వుతో ఆశీర్వదిస్తూ నిలిచింది.

దైవానందంలో లీనత

పూలు మరియు బిల్వపత్రం తీసుకొని తన తల, ఛాతీ, పాదాలు అంతా స్పర్శించి వాటిని కాళీ పాదాల వద్ద సమర్పించేవారు. కొన్నిసార్లు మత్తులో ఉన్నవాడిలా తన స్థానం నుండి అమ్మ పీఠ‍ం వద్దకు నడుచుకుంటూ, ప్రేమతో తల్లి చుబుకాన్ని తాకుతూ, పాటలు పాడుతూ, నవ్వుతూ, నృత్యం చేస్తూ తాదాత్మ్యం చెందేవారు. ఒక్కోక సందర్భంలో విగ్రహాన్ని చేతితో పట్టుకునే వారు కూడా. ఆహారంతో దగ్గరకి వెళ్లి తల్లి మొహానికి అందించి తినమని వేడుకునే స్థాయికి ఎదిగారు. పూజ సమయంలో ఆయన ధ్యానంలో అంతగా నిమగ్నమయ్యేవారు, బాహ్య జ్ఞానం పూర్తిగా లయమైపోయేది.

కొంతమంది దేవాలయ అధికారులు శ్రీ రామకృష్ణులు పిచ్చివారని భావించారు. అందువల్ల వారు కోల్‌కతాలోని మధుర్‌కి వివరమైన నివేదికను పంపించారు. మధుర్ దేవాలయానికి వచ్చి శ్రీ రామకృష్ణుల పూజా విధానాన్ని ప్రత్యక్షంగా చూశాడు. ఆయన యువ పూజారి యొక్క పద్ధతిని చూసి ఎంతో ప్రభావితమయ్యాడు. అది తల్లిపై ఉన్న నిజమైన, లోతైన ప్రేమగా గుర్తించాడు. దేవాలయ లక్ష్యం నెరవేరుతోందని నమ్మిన మధుర్, పూజా విధానంలో శ్రీ రామకృష్ణులకి పూర్తిగా స్వేచ్ఛ ఇవ్వాలని దేవాలయ అధికారిని ఆదేశించాడు.