శ్రీ రామకృష్ణులకు ప్రారంభం నుండే విశాలమైన ఆధ్యాత్మిక దృష్టి ఉండేది. ఆయన అన్ని దేవతా రూపాలను సమానంగా చూశారు. ఒక రూపాన్ని దర్శించిన తరువాత, మరొక రూపాన్నిదర్శించాలనే తపన ఆయనలో కలుగుతుంది. ప్రతి రూపాన్ని పూర్తిగా అంకితభావంతో అన్వేషించి, దాని సత్యాన్ని ప్రత్యక్షంగా పొందేవారు. ఈ దశలో ఆయన శ్రీరాముని సాక్షాత్కారం కోసం తీవ్రంగా ఆకాంక్షించారు. అందుకే దాస్య భావం (అంటే ప్రభువుకు విశ్వాసపూర్వక సేవకుడిగా ఉండే భావన) అనుసరించారు. హనుమంతునికి శ్రీరామునిపై ఉన్న భక్తిని అత్యంత నిజాయితీగా అనుకరించేందుకు ప్రయత్నించారు.

ఈ సాధన ముగింపు సమయంలో, శ్రీ రామకృష్ణులకు ఒక అద్భుతమైన దర్శనం కలిగింది. ఇంతవరకు కలిగిన వాటిలో అత్యంత స్పష్టమైనది, ప్రత్యేకమైనది. పంచవటి తోటలో కూర్చుని ఉన్నప్పుడు ఉత్తరం నుండి ఒక ప్రకాశవంతమైన, అద్భుతమైన రూపం నెమ్మదిగా ఆయన వైపు వచ్చింది. ఆయన ఇలా వివరించారు:

“ఆ దేవీ రూపం నన్ను కరుణతో చూస్తూ, ఉత్తరం నుండి దక్షిణం వైపు నెమ్మదిగా నడుస్తూ వచ్చింది. ఆమె ఎవరో అనుకుంటున్న సమయంలో, ఒక నలుపు ముఖం కలిగిన కోతి అకస్మాత్తుగా వచ్చి ఆమె పాదాల వద్ద కూర్చుంది. అప్పుడు నా అంతరంగంలో ఎవరో ‘సీత! సీత, జీవితమంతా బాధలో ఉన్నవారు, జనక మహారాజు కుమార్తె, శ్రీరాముడినే తన జీవితంగా భావించిన సీత!’ అని చెప్పారు. ‘తల్లీ’ అని పలుమార్లు పిలుస్తూ, ఆమె పాదాల వద్ద పడిపోవడానికి సిద్ధమవుతున్న సమయంలో ఆమె త్వరగా వచ్చి ఈ (తన శరీరాన్ని చూపిస్తూ) లోపలికి ప్రవేశించింది. ఆనందం మరియు ఆశ్చర్యంతో నేను అపస్మార స్థితిలో పడిపోయాను. అంతకు ముందు, నేను ధ్యానం లేకుండా ఆలోచన లేకుండా ఇలాంటి దర్శనం పొందలేదు. ఇది ఆ తరహాలో మొదటిది.”